Wat paarden ons kunnen leren over ons leiderschap | Congruentie

Het werd een soort Spaanse dans, erg leuk natuurlijk, maar het was niet wat ik voor ogen had.

Ik bevind me in deze Spaans dans met Storm, een prachtig paard met een flinke dosis charisma.

De bedoeling is dat ik me in plaats van aan zijn voorkant, aan zijn achterkant positioneer en hem van daaruit voorwaarts in beweging zet. Hoewel dat soms ook is wat er gebeurt, vind ik mezelf meerdere keren binnen zo’n 10 seconden weer aan de voorkant, tegenover zijn hoofd.

De feedback die ik krijg is helder: “Wist je zelf wel wat je van hem wilde?” “Ja, natuurlijk! Toch…?”

Ik wist in mijn hoofd wat ik wilde, maar was dat ook wat ik met mijn lichaamstaal en positie liet zien?

Als we een ander iets vragen of vertellen, dan helpt het als onze lichaamstaal, ons stemgeluid en de woorden die we gebruiken allemaal hetzelfde “zeggen”. Is dat niet in één lijn met elkaar en zijn we zogezegd niet congruent, dan ontstaat er ruimte voor twijfel en verwarring.

Storm maakte dat zeer duidelijk. Het doel was voorwaarts bewegen, maar iets wat ik deed in positie, energie en/of lichaamstaal, nodigde hem steeds weer uit zich naar mij toe te draaien. Wat ik uitdroeg, was niet in lijn met wat ik in mijn hoofd had.

Onze houding, spanning en manier van bewegen geven voortdurend informatie. Paarden zijn daar bijzonder gevoelig voor. Maar ook wij mensen vinden het fijn als de ander congruent is. Als wat iemand zegt, doet en uitstraalt met elkaar klopt.

Als je als leidinggevende zegt dat je vertrouwen hebt in je team, maar vervolgens iedere stap controleert, dan straal je dat vertrouwen niet uit in je gedrag.

Ik wil overigens niet zeggen dat je altijd perfect congruent moet zijn, maar wil wel uitnodigen om te onderzoeken: Als ik iets wil, wat zeg ik dan?  Hoe doe ik dat?

En zijn die twee met elkaar in overeenstemming?

Want soms weet je heel goed wat je wilt, maar bevind je je per ongeluk toch ineens in een Spaanse dans.